Γιατί συμμετέχουμε σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, έναν θεσμό που φθίνει και του οποίου το κύρος συχνά αμφισβητείται; Για την αμφίβολη δόξα, την ικανοποίηση της ενδημικής ματαιοδοξίας των αρχιτεκτόνων; Για την προβολή του γραφείου μας; Για την άδολη προσφορά στο κοινωνικό σύνολο και στην πρόοδο της αρχιτεκτονικής σκέψης;

    Περισσότερο απ’ όλα, εμπλεκόμαστε στην επίπονη και δαπανηρή αυτή διαδικασία, γιατί είναι ένα παιχνίδι που επιτρέπουμε στους εαυτούς μας, που και που. Οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί αποτελούν τη μοναδική ίσως ευκαιρία να δοκιμάσουμε τις ιδέες μας χωρίς περιορισμούς. Να επιστρέψουμε στις αρχιτεκτονικές μας θεωρήσεις και να αντλήσουμε από αυτές και μόνο, τις εμπνεύσεις μας. Να οδηγήσουμε τις απόψεις μας ανόθευτες ως τα όριά τους, εκεί που πραγματικά μπορούν να ολοκληρωθούν, παραμένοντας ταυτόχρονα υλοποιήσιμες.

    Παίζουμε, λοιπόν, με τους διαγωνισμούς. Απομακρυνόμαστε για λίγο από την αντιφατική επαγγελματική πραγματικότητα, για να χαρούμε το παιγνιώδες πρόσωπο της αρχιτεκτονικής, που ίσως δεν απέχει και πολύ από την βαθύτερη ουσία της.